دانشگاه صنعتی امیرکبیرنشریه مهندسی عمران امیرکبیر2588-297X58420260622A comparison between the performance of RBF-MQ and cell-centered finite volume methods in solving 2d wave equationمقایسه عملکرد روش های بدون شبکه چندربعی و حجم محدود در حل معادله موج دو بعدی463478613610.22060/ceej.2026.23804.8245FAنسرینتوکلیدانشگاه قم، قم، ایران0009-0008-1435-7904مجیداکبریدانشگاه سیستان و بلوچستان0000-0002-8659-3753رضاباباییدانشگاه قم، قم، ایران0000-0002-3068-3602احسانجباریدانشگاه قم، قم، ایران0000-0002-6345-8567Journal Article20250311Partial Differential Equations (PDEs) are widely used across physics, engineering, finance, biology, and other fields to model various phenomena. PDEs can be classified into elliptic, parabolic, and hyperbolic, depending on their properties such as diffusion, or wave-like behavior. Hyperbolic equations are suitable for simulating dynamic phenomena with wave-like behavior such as flow propagation. Examples include Euler equations, shallow water equations, and classical wave equation. Due to the complexity of the 2d hyperbolic equations, numerical methods like finite difference and finite volume are often used for their solution. Among these, the finite volume method such as the cell-centered approach, derived from the conservation laws, is fundamental for solving hyperbolic equations, offering flexibility in dealing with complex geometries. Meshless methods like the radial basis function (RBF) method have recently gained attention for their simplicity and low computational cost, dividing the domain into particles and representing equations using RBFs. However, meshless methods face solvability issues and heavily rely on the shape parameter and distribution of collocation points. This article aims to quantitatively compare the costs, accuracy, and efficiency of RBF-MQ and FVM-CC methods for solving 2d wave equations. The study includes analyzing the behavior and performance of meshless and mesh-based methods, estimating accuracy using norm L2 and L∞, sensitivity to the shape parameter and the distribution of data in complex geometry, and calculating CPU runtime for each method.در این تحقیق عملکرد روش بدون شبکه پایه شعاعی چندربعی در مقایسه با روش حجم محدود سلول مرکزی برای حل معادله موج درجه دوم دوبعدی بررسی شده است. معادله موج رابطه بین مشتق دوم زمانی و مکانی را با سرعت موج مشخص میکند. روش حجم محدود و روش پایه شعاعی از جمله روشهایی هستند که بطور گسترده برای مدلسازی معادلات دیفرانسیل جزئی مانند معادله موج در هندسههای پیچیده استفاده میشوند. برای مقایسه کارایی هریک از این دو روش ابتدا روش حجم محدود بر اساس یک شبکه مثلثی سلول مرکزی تدوین شده است. روش برهم نهی پایه شعاعی نیز با استفاده از تابع چندربعی برای نقاط پراکنده توسعه داده شده است. در نهایت گسستهسازی زمانی از طریق روش صریح اویلر انجام شده است. مقایسه عملکرد و قابلیتهای دو روش با انجام چند آزمون عددی برای هندسهها و شرایط اولیه و مرزی مختلف، و با توجه به پراکندگی نقاط، متغیرشکل و زمان پردازش هریک از روشها انجام شده است. برای مقایسه کمی بهتر دو روش، همچنین حل تحلیلی موج با به کارگیری روش جداسازی متغیرها برای یک هندسه ساده مستطیلی با شرایط اولیه و مرزی مشخص بدست آمده است. نتایج این تحقیق نشان از هزینه محاسباتی کمتر و در نتیجه کارایی بهتر روش پایه شعاعی چندربعی در مقایسه با روش حجم محدود سلول مرکزی دارد. با این حال روش RBF-MQ وابستگی شدیدی به متغیرشکل و توزیع نقاط برهم نهی انتخابی دارد. همچنین روش FVM-CC دقت نسبی بالاتری در مقایسه با RBF-MQ بدون توجه به متغیرشکل و نقاط برهم نهی انتخابی دارد.https://ceej.aut.ac.ir/article_6136_c1285fcadc52c0d3dc8813fc2c2e2b2a.pdfدانشگاه صنعتی امیرکبیرنشریه مهندسی عمران امیرکبیر2588-297X58420260622Assessment of Mechanical Properties and Durability of Wind-Blown Sand Stabilized with Emulsion Copolymersارزیابی خواص مکانیکی و دوام خاک ماسهبادی تثبیتشده با کوپلیمرهای امولسیونی479510614110.22060/ceej.2026.24325.8288FAزهرهغفوری فرددانشجوی دکتری دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه یزد، یزد، ایرانمریممختاریدانشیار، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه یزد، یزد، ایرانمحمدمهدیخبیریدانشیار، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه یزد، یزد، ایران0000-0003-3434-7603مهردادجلیلیاناستادیار پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران، تهران، ایرانJournal Article20250627Soil stabilization is a vital process in civil engineering that enhances the mechanical properties of soil to create a more stable foundation for structures. One emerging environmentally friendly method of soil stabilization is the use of eco-friendly polymers. Accordingly, this study investigates the properties of wind-blown sand stabilized with two environmentally friendly emulsion copolymers, namely styrene-acrylate copolymer and styrene-butadiene copolymer, at three different concentrations. First, compaction tests were conducted to determine the optimal amount of emulsion polymer required to achieve maximum dry density at different concentrations. Then, the stabilized soil samples were evaluated through unconfined compressive strength, shear strength, indirect tensile strength, and durability tests. According to the results, increasing the polymer content initially increases and then decreases the unconfined compressive, shear, and indirect tensile strengths. The optimal content for pure polymer A70 was 6.03%, and for pure polymer B70 it was 4.02%. Furthermore, results showed that increasing the polymer percentage reduces the weight loss caused by freeze-thaw and wet-dry cycles. In addition, the performance of soil stabilized with these two polymers can be accurately predicted using regression models provided by statistical analysis via the Design–Expert software. T-test results using SPSS software for comparing the performance of the soils stabilized with the two polymers indicate a significant difference in compressive strength, tensile strength, and durability properties, while the difference in shear strength parameters is not statistically significant.تثبیت خاک یک فرآیند حیاتی در مهندسی عمران است که با بهبود خواص مکانیکی خاک، بستر پایدارتری برای سازهها ایجاد میکند. یکی از روشهای نوظهور سازگاربامحیطزیست تثبیت خاک، تثبیت با پلیمرهای دوستدار محیطزیست است. ازاینرو در این پژوهش خواص خاک ماسهبادی تثبیتشده با دو کوپلیمر امولسیونی دوستدار محیطزیست با نامهای کوپلیمر استایرن آکریلات و کوپلیمر استایرن بوتادین با سه غلظت متفاوت موردبررسی قرار گرفت. بدین منظور ابتدا با انجام آزمایش تراکم مقدار پلیمر امولسیونی برای غلظتها مختلف برای رسیدن به حداکثر وزن مخصوص تعیین شد. سپس نمونههای خاک تثبیتشده با انجام آزمایشهای مقاومت تکمحوری، مقاومت برشی، مقاومت کششی غیرمستقیم و دوام مورد ارزیابی قرار گرفتند. مطابق نتایج این پژوهش با افزایش مقدار پلیمر، مقاومت تکمحوری، مقاومت برشی و کششی غیرمستقیم ابتدا افزایش و سپس کاهش مییابد؛ بهطوریکه مقدار بهینه پلیمر خالص A70 برابر با ۰۳/۶٪ و مقدار بهینه پلیمر خالص B70 برابر ۰۲/۴٪ است. همچنین نتایج بیانگر آن است که با افزایش درصد پلیمر میزان افت وزنی ناشی از چرخه ذوب و یخ و تر و خشک کاهش مییابد. علاوهبراین با روابط ارائهشده در حاصل از تحلیل آماری با نرمافزار Design–Expert میتوان عملکرد خاک تثبیتشده با این دو پلیمر را با دقت خوبی پیشبینی کرد. نتایج آزمون T با استفاده از نرمافزار SPSS در خصوص مقایسه عملکرد خاک تثبیتشده با این دو پلیمر نشان میدهد که اختلاف معناداری بین مقاومت فشاری، کششی و خواص دوام خاک تثبیتشده با دو پلیمر وجود دارد؛ این در حالی است که اختلاف پارامترهای مقاومت برشی خاک تثبیتشده با این دو پلیمر معنادار نیست.https://ceej.aut.ac.ir/article_6141_13d2b7361a27dbc9960ae158598a6a96.pdfدانشگاه صنعتی امیرکبیرنشریه مهندسی عمران امیرکبیر2588-297X58420260622Experimental Investigation of Aeroelastic Behavior of a Shallow Π-Shaped Bridge Deck during Construction Stageارزیابی آزمایشگاهی پایداری آیروالاستیک عرشه Π-شکل پل کابلی دهانه بلند در حال ساخت: مطالعه تونل باد وابسته به پیکربندی سازهای511530613710.22060/ceej.2026.24445.8307FAمهدیایزک محمدیگروه آموزشی مهندسی عمران ، دانشکده عمران، دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی، تهران ، ایران0009-0001-2424-5163سعییدرضاصباغ یزدیگروه مهندسی عمران، دانشکده عمران، دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی، تهران ، ایران0000-0002-0507-9323Journal Article20250731In this study, the aeroelastic behavior of a shallow Π-shaped deck section of a long-span cable-supported bridge was experimentally investigated in both completed and construction-stage configurations using an elastically mounted sectional model in a wind tunnel. During the construction stage, the deck behaves as a cantilever system with reduced effective stiffness and altered boundary conditions, which may significantly influence its aeroelastic stability. The scaled model was allowed to oscillate in two degrees of freedom, namely vertical translation and torsional rotation. Wind tunnel tests were conducted within a wind velocity range of 3.27 to 7.72 m/s and under initial angles of attack from degrees. The primary objective was to evaluate the influence of structural configuration changes on the static divergence threshold and dynamic oscillation amplitudes. The results indicated that, in the construction-stage configuration, static torsional and vertical responses increased by approximately 6% and 10%, respectively, compared to the completed state. Furthermore, the dynamic oscillation amplitudes in torsion and vertical motion increased by about 8.5% and 5.5%, respectively. In certain angles of attack, the onset of instability occurred at lower wind velocities in the construction stage, indicating a shift in the aeroelastic stability boundary due to stiffness reduction and boundary condition modification. The findings demonstrate that extrapolating the aeroelastic behavior of the completed bridge to the construction stage may lead to unconservative stability assessment, and dedicated aeroelastic modeling is therefore recommended for safe design of long-span bridges during erection stages.در این پژوهش، رفتار آیروالاستیک یک مقطع کمعمق Π-شکل متعلق به عرشه پل کابلی دهانه بلند در دو پیکربندی «کامل» و «در حال ساخت» بهصورت آزمایش مقطع الاستیک در تونل باد مورد بررسی قرار گرفت. با توجه به آنکه در مرحله ساخت، عرشه بهصورت طرهای و با کاهش سختی مؤثر و تغییر شرایط مرزی عمل میکند، ارزیابی مستقل پایداری آیروالاستیک آن ضروری به نظر میرسد. مدل مقیاسشده با دو درجه آزادی قائم و پیچشی نصب شد و آزمایشها در بازه سرعت باد … تا … متر بر ثانیه و تحت زوایای حمله اولیه … تا … درجه انجام گرفت. هدف اصلی، بررسی اثر تغییر پیکربندی سازهای بر مرز واگرایی استاتیکی و دامنه پاسخ دینامیکی بود. نتایج نشان داد که در پیکربندی مرحله ساخت، پاسخ استاتیکی پیچشی و قائم بهترتیب حدود ۶٪ و ۱۰٪ افزایش یافته است. همچنین دامنه نوسانات دینامیکی پیچشی و قائم بهترتیب حدود ۸٫۵٪ و ۵٫۵٪ بیشتر از حالت کامل اندازهگیری شد. در برخی زوایای حمله، آستانه شروع ناپایداری در سرعتهای پایینتری نسبت به پیکربندی کامل رخ داد که بیانگر جابجایی مرز پایداری آیروالاستیک در اثر کاهش سختی و تغییر شرایط مرزی است. نتایج این تحقیق نشان میدهد که تعمیم رفتار حالت بهرهبرداری به مرحله ساخت میتواند منجر به برآورد غیرمحافظهکارانه مرز پایداری شود و انجام مدلسازی اختصاصی آیروالاستیک در این مرحله برای طراحی ایمن پلهای دهانه بلند توصیه میشود.https://ceej.aut.ac.ir/article_6137_b8c8c63d4b8856c7872b225e53a6656c.pdfدانشگاه صنعتی امیرکبیرنشریه مهندسی عمران امیرکبیر2588-297X58420260622Removal of Contaminants from Behshehr Landfill Using Permeable Reactive Barriers in Column Adsorption Testحذف آلاینده لندفیل بهشهر به روش سدهای واکنشی نفوذپذیر با استفاده از آزمایش ستون جذب531546613810.22060/ceej.2026.24891.8362FAحامدیکه دهقاندانشجوی دکتری، دانشکدهی فنی و مهندسی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی(ره)، قزوین، ایرانرضاضیایی مویداستاد، دانشکدهی فنی و مهندسی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی(ره)، قزوین، ایرانJournal Article20251010This study evaluates the adsorption performance of a zeolite and iron scrap mixture (75:25%) in reducing cadmium and zinc in the Babol landfill using a fixed-bed column experiment. Results showed that the effluent zinc concentration at depths of 20 cm after 18 days and 40 cm after 23 days remained below the permissible limit, while cadmium at the same depths maintained safe performance for 10 and 18 days, respectively, indicating that cadmium is more critical in adsorbent design. Using the Thomas and Yoon–Nelson models, the specific adsorption capacity (q₀) for zinc was 4.23 and 14 mg/g at 20 and 40 cm depths, respectively, and for cadmium 0.6 and 0.44 mg/g. The Thomas rate constant (kTh) for zinc was 0.001 and 0.0009 L/day·mg, and for cadmium 0.43 and 0.3 L/day.mg. The breakthrough half-time (τ) was 68 and 72 days for zinc, and 37 and 52 days for cadmium. The decrease in q₀ with increasing depth is due to the lower allowable effluent concentration and early termination of the test, leaving part of the adsorbent unused; thus, the Thomas model does not reflect the true potential capacity of deeper columns. Additionally, the rate constant decreased with increasing depth because of longer contact time. Finally, the adsorbent thickness was designed to keep the effluent concentration below the standard limit.این پژوهش، عملکرد جذب ترکیب زئولیت و خرده آهن (75:25 درصد) در کاهش کادمیوم و روی لندفیل بهشهر با استفاده از آزمایش ستون جذب را بررسی میکند. نتایج نشان داد که غلظت خروجی روی در عمق 20 سانتیمتر پس از 18 روز و در عمق 40 سانتیمتر پس از 23 روز زیر حد مجاز باقی میماند، در حالی که کادمیوم در همان عمقها به ترتیب 10 و 18 روز عملکرد ایمن دارد، که بیانگر بحرانیتر بودن کادمیوم در طراحی جاذب است. براساس مدلهای دینامیکی توماس و یون – نلسون، ظرفیت بیشینه جذب (q0) برای روی در عمق 20 و 40 سانتیمتر به ترتیب (mg/g) 4/23 و (mg/g) 14 و برای کادمیوم (mg/g) 6/0 و (mg/g) 44/0 و ثابت سرعت مدل توماس (kTh) برای روی (L/day.mg)0/001 و (L/day.mg)0/0009 و برای کادمیوم (L/day.mg) 0/43 و ( (L/day.mg3/0 برآورد شد. زمان نیمه شکست ستون جذب (τ) در عمق 20 و 40 سانتیمتر برای روی 68 و 72 روز و برای کادمیوم 37 و 52 روز بود. کاهش q0 با افزایش عمق ستون به دلیل پایین بودن حد مجاز غلظت خروجی و توقف زودهنگام آزمایش است، بهطوریکه بخشی از جرم جاذب تا پایان آزمایش فعال نشده و مدل توماس ظرفیت واقعی ستونهای عمیقتر را نشان نمیدهد. همچنین نتایج نشان داد که ثابت سرعت و نرخ اشباع شدن جاذب با افزایش عمق ستون جذب به دلیل افزایش زمان تماس جاذب و آلاینده کاهش مییابد. در انتها با توجه به نتایج به دست آمده طراحی ضخامت جاذب برای حفظ غلظت خروجی زیر حد استاندارد تعیین گردید.https://ceej.aut.ac.ir/article_6138_b2ead76dfdc4ae56a2abd1896ec46291.pdfدانشگاه صنعتی امیرکبیرنشریه مهندسی عمران امیرکبیر2588-297X58420260622Numerical Investigation of the Seismic Behavior of Reinforced Concrete Frames Strengthened at the Column Base Using HPFRCC Sheets Reinforced with GFRP Bars under Cyclic Loadingبررسی عددی رفتار لرزهای قابهای بتنآرمه تقویتشده در ناحیه پای ستون با ورقههای HPFRCC مسلح به میلگردهای GFRP تحت بارگذاری چرخهای547576613910.22060/ceej.2026.25636.8440FAرضاخالقیاستادیار گروه مهندسی عمران، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران0000-0003-1264-0294Journal Article20260325Column base regions are among the most critical parts of reinforced concrete (RC) frames, as they are highly susceptible to stress concentration, cracking, and plastic hinge formation under cyclic seismic loading. In this study, the seismic performance of RC frames strengthened at the column base using High-Performance Fiber-Reinforced Cementitious Composite (HPFRCC) plates reinforced with Glass Fiber-Reinforced Polymer (GFRP) bars was numerically investigated. To determine the optimal mixture for manufacturing the strengthening plates, the mechanical properties of several HPFRCC mixtures containing different percentages of wollastonite powder were evaluated, and the mixture with 20% cement replacement by wollastonite was selected as the optimum composition. After validation against experimental results, the numerical model of the RC frame was employed in a parametric study to investigate the effects of HPFRCC plate thickness and GFRP bar characteristics on the structural behavior. The results demonstrated that the proposed HPFRCC–GFRP strengthening system significantly enhanced both the load-carrying capacity and energy absorption of the frame, increasing the lateral load capacity by approximately 36% and the energy absorption capacity by about 40% compared with the reference specimen. However, the evaluation of the strengthening efficiency index revealed that configurations with thinner HPFRCC plates and smaller-diameter GFRP bars, despite exhibiting lower absolute capacities, provided considerably higher material efficiency. Overall, the findings indicate that HPFRCC plates reinforced with GFRP bars can serve as an effective strengthening technique for column base regions, leading to substantial improvements in the seismic performance of reinforced concrete frames subjected to cyclic loading.نواحی پای ستون در قابهای بتنآرمه از جمله بخشهای بحرانی سازه محسوب میشوند که تحت بارگذاریهای چرخهای ناشی از زلزله در معرض تمرکز تنش، ترکخوردگی و تشکیل مفصل پلاستیک قرار دارند. در این پژوهش، عملکرد لرزهای قابهای بتنآرمه تقویتشده در ناحیه پای ستون با استفاده از ورقههای کامپوزیت سیمانی الیافی توانمند مسلح به میلگردهای پلیمری تقویتشده با الیاف شیشه بهصورت عددی مورد ارزیابی قرار گرفت. برای انتخاب مخلوط مناسب جهت ساخت ورقههای تقویتی، خواص مکانیکی طرحهای مختلف حاوی پودر ولاستونیت بررسی شد و ترکیب دارای ۲۰ درصد ولاستونیت بهعنوان گزینه بهینه تعیین گردید. مدل عددی قاب بتنآرمه پس از صحتسنجی با نتایج آزمایشگاهی، برای انجام مطالعه پارامتریک بهکار گرفته شد تا اثر ضخامت ورقههای کامپوزیت سیمانی و ویژگیهای میلگردهای پلیمری بر رفتار سازه ارزیابی شود. نتایج نشان داد استفاده از سیستم تقویتی ورقههای کامپوزیت سیمانی الیافی توانمند مسلح به میلگردهای پلیمری موجب افزایش قابلتوجه ظرفیت باربری و توان جذب انرژی میشود؛ بهطوریکه ظرفیت باربری قاب نسبت به نمونه مرجع حدود ۳۶ درصد و ظرفیت جذب انرژی حدود ۴۰ درصد افزایش یافت. با این حال، ارزیابی شاخص کارایی تقویت نشان داد که طرحهایی با ضخامت کمتر ورقه و میلگردهای کمقطر، علیرغم ظرفیت مطلق پایینتر، کارایی بسیار بالاتری در استفاده از مصالح دارند. در مجموع، یافتهها نشان میدهد که سیستم ورقههای کامپوزیت سیمانی مسلح به میلگردهای پلیمری میتواند بهعنوان روشی مؤثر برای تقویت ناحیه پای ستون و بهبود عملکرد لرزهای قابهای بتنآرمه تحت بارگذاری چرخهای مورد استفاده قرار گیردhttps://ceej.aut.ac.ir/article_6139_618faa1728eb2ef6e3733645273ab145.pdfدانشگاه صنعتی امیرکبیرنشریه مهندسی عمران امیرکبیر2588-297X58420260622Investigating the Influence of Specimen Size on the Uniaxial Compressive Strength and Elastic Modulus of Granite through Grain-Based Numerical Modelingبررسی تأثیر ابعاد نمونه بر مقاومت فشاری تکمحوره و ضریب ارتجاعی گرانیت با استفاده از مدلسازی عددی دانهمبنا577592614010.22060/ceej.2026.25871.8457FAمرضیهمرادیدانشجوی کارشناسی ارشد مکانیک سنگ، دانشکده مهندسی معدن، دانشگاه صنعتی همدان، همدان، ایرانساسانقربانیاستادیار، گروه مهندسی معدن، دانشگاه صنعتی همدان، همدان، ایران0000-0002-7460-7900Journal Article20260518The scale effect is considered one of the most significant factors governing the mechanical behavior of rocks. This study investigated the influence of the height-to-diameter ratio (H/D) and grain arrangement on the uniaxial compressive strength (UCS) and modulus of elasticity (E) of granite using finite element modeling. For this purpose, samples with three grain arrangements including irregular, medium regular, and almost regular were generated and simulated under uniaxial compression for H/D ratios of 0.8, 1.4, and 2. The results indicated that increasing the H/D ratio from 0.8 to 2 led to a reduction in average UCS values ranging from 17% to 26% across all grain structures. In contrast, the modulus of elasticity exhibited lower sensitivity to changes in sample dimensions, with a reduction ranging between 4% and 8%. The analysis of grain arrangement effects showed that disordered structures, with greater scatter in UCS values, exhibit the highest sensitivity to the scale effect, whereas more regular networks, due to a more uniform stress distribution, produce more mechanically stable behavior. To quantitatively analyze the scale effect, power relationships were derived between the mechanical parameters and the H/D ratio. The analyses indicated that the scale effect sensitivity coefficient for UCS is significantly higher than that for the modulus of elasticity; specifically, the ratio of the scale effect intensity of UCS to E ( ) in medium regular structures was estimated to be 4.9. This study showed that scale effect of granite is mainly resistive and strongly controlled by microstructural heterogeneity and grain arrangement.اثر مقیاس یکی از مهمترین عوامل کنترلکننده رفتار مکانیکی سنگها محسوب میشود. در این پژوهش، اثر نسبت ارتفاع به قطر و آرایش دانهای بر مقاومت فشاری تکمحوره و ضریب ارتجاعی گرانیت با استفاده از مدلسازی عددی مبتنی بر دانه بررسی شد. به همین منظور، نمونههای گرانیت با سه ساختار دانهای شامل آرایشهای نامنظم، نیمهمنظم و تقریباً منظم تولید و برای نسبتهای ارتفاع به قطر برابر 8/0، 4/1 و 2 تحت بارگذاری فشاری تکمحوره شبیهسازی شدند. نتایج نشان داد که با افزایش نسبت ارتفاع به قطر از 8/0 به 2، مقادیر میانگین مقاومت در تمامی ساختارها بین 17% تا 26% کاهش یافت؛ بهطوریکه کمترین مقدار مقاومت در نمونههای بلندتر و دارای ساختار نامنظم مشاهده شد. در مقابل، ضریب ارتجاعی حساسیت کمتری نسبت به تغییر ابعاد نمونه نشان داد و کاهش آن بین 4% تا 8% برآورد شد. تحلیل اثر آرایش دانهای نشان داد که ساختارهای نامنظم با پراکندگی زیاد مقادیر مقاومت، بیشترین حساسیت نسبت به اثر مقیاس را دارند، در حالیکه شبکههای منظمتر به دلیل توزیع یکنواختتر تنش، رفتار مکانیکی پایدارتری ایجاد میکنند. با هدف تحلیل کمی اثر مقیاس، روابط توانی میان پارامترهای مکانیکی و نسبت ارتفاع به قطر استخراج شد. تحلیلها نشان دادند که ضریب حساسیت اثر مقیاس برای مقاومت به مراتب بزرگتر از ضریب ارتجاعی است؛ بهگونهای که نسبت شدت اثر مقیاس مقاومت به ضریب ارتجاعی در ساختارهای نیمهمنظم حدود 9/4 برآورد شد. نتایج این پژوهش نشان داد که اثر مقیاس در گرانیت عمدتاً ماهیتی مقاومتی داشته و به شدت متأثر از ناهمگنی ریزساختاری و نحوه آرایش دانهها میباشد.https://ceej.aut.ac.ir/article_6140_3d7d9461075eb7c37fbbfcad1d7042c1.pdf