دانشگاه صنعتی امیرکبیر نشریه مهندسی عمران امیرکبیر 2588-297X 48 3 2016 10 22 Evaluation of uncertainties in the existing empirical models and probabilistic prediction of liquefaction-induced lateral spreading بررسی عدم قطعیت‌های موجود در روابط تجربی و پیش‌بینی احتمالاتی گسترش جانبی ناشی از روانگرایی 275 290 674 10.22060/ceej.2016.674 FA یاسر جعفریان استادیار، پژوهشکده مهندسی ژئوتکنیک، پژوهشگاه بی نالمللی زلزله شناسی و مهندسی زلزله احسان نصری کارشناس ارشد مکانیک خاک و پی، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه سمنان Journal Article 2013 06 17 Soil liquefaction is known as one of the major causes of ground movement in earthquakes. Liquefaction<br />in slopes might be manifested in the ground surface by lateral spreading which is downward movement<br />of large soil blocks. Liquefaction-induced lateral spreading happens due to successive exceedence of<br />downward seismic stresses from the soil strength while the in-situ static driving stresses may never<br />surpass the deteriorated soil strength. Lateral spreading has caused extensive damage to buried utilities,<br />lifeline networks, and many other underground and surface civil engineering structures. It was reported<br />during some devastating earthquakes including San Francisco, USA 1906, in Prince William Sound,<br />Alaska 1964, Niigata, Japan 1964, and recently Bushehr, Iran 2013 earthquakes. Occurrence and<br />magnitude of lateral spreading depend on the geotechnical characteristics of the liquefiable soil layers,<br />geometry of the ground or the open-face slope, the depth of underground water table, the intensity and<br />duration of the earthquake excitation, the distance from the causative rupture, and site amplification<br />factor. Participation of a large number of factors in this sophisticated phenomenon has encouraged the<br />researchers to develop predictive empirical models (e.g., Hamada et al., 1986, Youd et al., 2002, and<br />Baziar and Ghorbani, 2005, Javadi et al. 2006, Kanibir 2003, and Baziar and Saeedi Azizkandi 2013).<br />The empirical models of Hamada et al. (1986) and Youd et al. (2002) are widely used in the engineering<br />practice. یکی از روش‌های پر کاربرد در ارزیابی میزان گسترش جانبی ناشی از روانگرایی، که در نواحی با شیب ملایم رخ می‌دهد، استفاده از روش‌های تجربی می‌باشد. عدم قطعیت‌های بسیاری به صورت ذاتی در مدل‌های تجربی وجود دارد که ناشی از عدم وجود مشاهدات کافی و همچنین پیچیدگی مسئله است. اگرچه مدلهای تجربی متعددی جهت پیش‌بینی مقدار تغییرمکان حاصل از گسترش جانبی ارائه شده است، لیکن مطالعه‌ی جامعی در ارتباط با عملکرد آنها در یک ساختار مقایسه‌ای صورت نگرفته است. مطالعات انجام شده در این مقاله را می‌توان به دو بخش عمده تقسیم کرد: در بخش اول، پس از مطالعه پارامتریک تعدادی از روابط تجربی پیشنهاد شده برای گسترش جانبی به بررسی پایگاه داده‌های آنها پرداخته می‌شود و با استفاده از رگرسیون چند متغیره(MLR) رابطه‌ای پیشنهاد می‌شود. مدل پیشنهادی از دقت مناسب تری نسبت به دیگر روابط موجود برخوردار است. در ارائه این مدل سعی شده است بخشی از عدم قطعیت‌های‌ موجود با حذف بخشی از داده‌ها‌ی تک گمانه‌هایی، به حداقل رسانیده شود. در بخش دوم، تأثیر عدم قطعیت‌های موجود در پارامترهای ژئوتکنیکی گزارش شده در پایگاه داده‌ها به کمک روش‌های اعتمادپذیری مرتبه اول (FORM)، مرتبه دوم (SORM) و روش شبیه‌سازی مونت کارلو در میزان گسترش جانبی پیش‌بینی شده نشان داده می‌شود و نتایج حاصل از این سه روش با هم مقایسه می‌شوند. نتایج این مقاله اهمیت میزان خطا در پارامترهای ورودی بر مقادیر پیش‌بینی شده‌ی تغییرمکان جانبی زمین را به صورت واضحی نشان می‌دهد و در نتیجه امکان استفاده از احتمال فراگذشت از یک تغییرمکان مجاز دلخواه را فراهم می‌سازد. https://ceej.aut.ac.ir/article_674_0d7de1aca9299fe63f3e0041f02638a3.pdf