دانشگاه صنعتی امیرکبیر نشریه مهندسی عمران امیرکبیر 2588-297X 49 3 2017 10 23 The Effect of Site Seismic Hazard on Selection of a Retrofitting Method for a Deficient Reinforced Concrete Frame اثر خطر زلزله منطقه بر انتخاب روش بهسازی یک قاب بتن آرمه معیوب 443 452 416 10.22060/ceej.2015.416 FA سیدبهرام بهشتی اول دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی، تهران، ایران لیدا متقی دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی، تهران، ایران 0000-0001-9935-2943 Journal Article 2013 11 19 One aspect of Performance Based Earthquake Engineering (PBEE) is to allow comparison between different designs and retrofit solutions using estimation of collapse probability. To investigate this process, case study was performed on the weak RC frame that has been retrofitted with two different methods, e.g., brace and cylindrical friction damper. Models of case study were defined in OpenSees software. Then 15 ground motions were selected and Incremental Dynamic Analysis (IDA) was conducted on models. The performances of buildings were evaluated by using a probabilistic analysis. The results show that, the retrofit methods reduces the possibility collapse in both performance levels, IO and CP. However, considering site-specific seismic hazard curve in which the reduction of structure period was included, the different results were obtained. In this study, although the collapse probabilities for a specific hazard level for both retrofitting schemes were reduced, the collapse probability of the structure retrofitted with brace in CP level increased in comparison with the initial structure. توسعه‌ی روزافزون روش‌های ارزیابی عملکرد لرزه‌ای سازه‌ها و فراهم آوردن یک توزیع احتمالاتی از پاسخ‌های مطلوب باعث شده است که، مهندسی زلزله بر مبنای عملکرد به یکی از مهم‌ترین حوزه‌های تحقیق تبدیل شود. یکی از جنبه‌های این حوزه فراهم آوردن امکان مقایسه بین گزینه‌های مختلف طراحی و بهسازی با استفاده از مفاهیمی چون عملکرد در مقابل فروریزش می‌باشد. در این مطالعه برای بررسی این فرآیند، یک ساختمان بتنی ضعیف به دو روش مختلف، مهاربند فلزی و میراگر اصطکاکی سیلندری، بهسازی شده و در نرم‌افزارOpenSees مدلسازی گردید. و با انتخاب 15 شتاب‌نگاشت، تحلیل دینامیکی فزاینده بر روی سه مدل انجام شد. با استفاده از تحلیل احتمالاتی و منحنی خطر لرزه‌ای منطقه به بررسی ارزیابی عملکرد ساختمان‌ها پرداخته شد. نتایج حاصل نشان می‌دهد استفاده از روشهای بهسازی مذکور احتمال فروریزش را در هر دو سطح عملکردی IO و CP کاهش می‌دهد. این در حالی است که با لحاظ کردن منحنی خطر لرزه‌ای منطقه که در آن مشخصات سختی سازه ملحوظ می‌باشد نتایج متفاوتی حاصل می‌شود. در این مطالعه احتمال آسیب اگر چه برای یک سطح خطر مشخص برای دو روش بهسازی کاهش می‌یابد ولی در سازه بهسازی شده با مهاربند در سطح عملکرد CP نسبت به سازه اولیه افزایش پیدا کرده است. https://ceej.aut.ac.ir/article_416_8fe0093bb30d6f8c31474bd0764e6ac0.pdf